पोखरा, सजिलै हड्डी भाँचिने अवस्थाबाट गुज्रिएका पोखरा लेकसाइडका अनिमेष लामिछानेको शरीरमा भएका हड्डी ६० पल्टभन्दा बढी भाँचिए । नाक भाँचियो, करङ भाँचियो, काँध भाँचियो, हात भाँचियो, खुट्टा भाँचियो । शरीरका हड्डीहरू जति पटक टुट्दै गए, उनको आत्मबल र पढाइप्रतिको दृढ इच्छाशक्ति भने त्यति नै बलियो गरी जोडिँदै गयो । उनै अनिमेष यस वर्षको एसईईमा ३.३७ जीपीए ल्याएर उत्तीर्ण भए ।

३ जेठ ०६६ मा जन्मिएका अनिमेष ११ महिनाको हुँदा उनको शरीर अरुको जस्तो नभएको परिवारलाई थाहा भयो । पहिलोपल्ट साप्राको हड्डी भाँचियो । त्यसपछि लगभग हरेक महिना नै शरीरको कुनै न कुनै हड्डी टुट्न थाल्यो । डाक्टरले यो रोग ‘ओस्टियोजेनेसिस इम्परफेक्टा’ भएको बताए । सजिलै हड्डी भाँचिने रोग । यस्तो रोगबाट ग्रसित व्यक्तिको हड्डीको बनावट यति कमजोर हुन्छ कि सामान्य हिँडडुल वा हल्का ठोक्किँदा पनि हड्डी चर्किन्छ, टुट्छ ।

एक्स–रे, प्लास्टर, शल्यक्रिया र फेरि अर्को हड्डी भाँचिने दिनको पर्खाइ उनको घरमा एउटा नियमित दिनचर्या जस्तो बन्यो । प्लास्टर खोलेको एक–दुई महिनामै अर्को हड्डी भाँचिने क्रम वर्षौंसम्म चल्यो । १६ पल्ट हड्डी भाँचिइसकेपछि ०६९ मा परिवारले अनिमेषलाई उपचारका लागि क्यानडा लैजाने निर्णय गर्‍यो । त्यहाँको श्राइनर्स हस्पिटल फर चिल्ड्रेनमा उनको दुवै खुट्टामा ‘टेलिस्कोपिक रड’ राखियो । यो रड हड्डीसँगै विस्तारै लम्बिँदै जाने आधुनिक प्रविधिको थियो । सँगसँगै प्यामिड्रोनेट नामक औषधि हरेक तीन महिनामा तीन दिन नसाबाट दिने उपचार सुरु गरियो ।

नेपाल फर्किएपछि पोखराको नेसनल इन्भेन्टिभ बोर्डिङ स्कुलमा भर्ना भएका अनिमेषका लागि विद्यालय जानु कुनै युद्ध जित्नुभन्दा कम थिएन । ‘हामीले उनलाई कहिल्यै कमजोर महसुस हुन दिएनौं,’ अनिमेषका बुबा खिम लामिछाने सम्झिन्छन्, ‘कहिले स्ट्रोलर त कहिले ह्विलचेयरमा राखेर उनलाई विद्यालय पुर्‍याउँथ्यौं । घरमा उपचार चल्दा पनि उनले कापी–कलम छाडेनन् ।’ विद्यालयले पनि उनको सहजताका लागि कक्षाकोठा तल्लो तलामा सारिदिने, ढोकाहरू फराकिला बनाइदिने काम गरिदियो ।

अनिमेषको शैक्षिक यात्रामा उनका सहपाठीहरूको भूमिका अतुलनीय छ । उनलाई शौचालय लैजाने, झोला बोकिदिनेदेखि आवश्यक पर्दा बोतलमा पिसाब गराउनेसम्मको सहयोग साथीहरूले नि:स्वार्थ भावले गरे । ‘मेरा साथीहरू साँच्चिकै एन्जेल हुन्,’ अनिमेष भावुक हुँदै भन्छन् ।

बुबा खिमका अनुसार अनिमेषको शारीरिक अवस्था कतिसम्म नाजुक थियो भने ०८१ मा एकैपटक दुवै खुट्टा भाँचिए । एउटा तिघ्राको हड्डी, अर्को कम्मरको हड्डी । त्यसमाथि पहिलेदेखि नै मेरुदण्ड बांगिएको र कम्मरको संरचनागत समस्या भएकाले उपचार अत्यन्त जटिल भयो । चार महिनापछि बिस्तारै वाकरको सहायताले दुई–चार पाइला हिँड्न थाल्दा परिवारले राहतको सास फेर्‍यो । तर त्यो खुशी धेरै दिन टिकेन । कुर्सीमा बसिरहेकै बेला दायाँ हात भाँचियो । एक सातापछि परिवारले हिँडाउने प्रयास गर्‍यो । दुई सातापछि बाँया हात पनि भाँचियो । अब उनी पूर्णत: अरूकै सहारामा भए । खाना खाने, दाँत माझ्ने, कोल्टो फेर्ने, शरीर चिलाएको ठाउँमा हात पुर्‍याउने लगायत कामका लागि अरूकै सहयोग चाहिन्थ्यो ।

दुवै हातको प्लास्टर हटाएपछि फेरि हिँडाउने प्रयास भयो तर कम्मरको जोर्नीतिर असह्य दुखाइ सुरु भयो । महिनौंसम्म फिजियोथेरापी गर्दा पनि सुधार नभएपछि पुन: विदेशमा उपचारको लागि लैजाने परिवारले निर्णय गर्‍यो । स्विडेनमा उपचारको प्रयास सम्भव भएन । अन्तत: सन् २०२५ को जुन ६ मा अनिमेष आमा दुर्गा लामिछानेसँग क्यानडाको मोन्ट्रियलस्थित पहिलेकै अस्पतालमा पुगे । त्यहाँका चिकित्सकले शल्यक्रियाले नहुने निष्कर्ष निकाले र फिजियोथेरापीलाई नै मुख्य उपचारको रूपमा अघि बढाए । तीन महिनाको उपचारपछि उनीहरू नेपाल फर्किए ।

यति सबै भोगिसकेपछि अनिमेषको मनमा निराशाले घर गर्न थाल्यो । स्वतन्त्र रूपमा हिँड्न सक्ने आशा तत्काल पूरा नभएपछि उनी भित्रभित्रै टुट्न थाले । विद्यालय जान्थे तर पढाइमा मन रमाउँदैनथ्यो । यही बेला शिक्षकहरूले उनलाई ‘स्क्र्याबल’ खेलतर्फ प्रेरित गरे । शब्दहरूसँग खेल्न थालेपछि उनको मनमा नयाँ ऊर्जा जाग्न थाल्यो । केही समयमै पोखरा सार्वजनिक पुस्तकालयमा आयोजित अन्तरविद्यालय प्रतियोगितामा उनले तेस्रो स्थान हासिल गरे । त्यो एउटा पुरस्कारले उनको आत्मविश्वास फर्कायो ।