आमाको सम्झनामा  

• मन्जु बराल आचार्य

छैनौं तिमी भन्दा नि यो मन मान्दैन  ।
मनभित्रै छौ भन्दा नि किन मन बुझ्दैन  ।।
थियौं तिमी मेरा दुःखको साथी  ।
तिम्रा दुःखमा म कहाँ हुन पाएँ साथी ?

छोरीको जन्म किन पाएँ आमा  ।
छोरा भए सदा हुन्थेँ नि साथमा  ।।
भित्र भित्रै म एक्लै छट्पटीदा  ।
नदेखी नबोली बुझ्थ्यौं नि सारा पीडा  ।।

ए आमा अब कहाँ तिमीलाई पाउँला  ।
आमा भनि अब म कस्लाई बोलाउँला  ।।
आँसुले तिम्रो बाटो छेक्छ भन्छन् ।
के गरूँ आमा यि रोक्दै रोकिन्नन्  ।।

जब सन्सार सुत्छ म रोइ बस्छु ।
बिहान उठ्छु,हाँसे झैं गर्छु  ।।
छैनन् कोही अब यी ऑंसु पुछ्ने  ।
हाँसो भित्र लुकेको पीडा यो बुझ्ने  ।।

सबैलाई भन्थेँ सन्सार यस्तै हो  ।
आफैंलाई पर्दा बुझाउँनै नसकिने भो  ।।
तिमी बिनाका ४५ दिन खै कसरी काँटे ।
याद छैन मलाई आज कुनदिन के गते  ।।

न दुःख पायौं न दुःख कटायौ ।
महाप्रस्थान होइन आहाप्रस्थान पायौ  ।।
पायौ होला मोक्ष यही आश राख्छु ।
८४ मा फेरी नपर्नु प्रार्थना यही गर्छु ।।